Utama

Oogverblindende beelden die de desastreuze invloed van klimaatverandering op traditioneel levende volken laat zien. We volgen het oude echtpaar Virginio en Sisa, met prachtig verweerde gezichten in een zachte, prachtig geschoten film met een onheilspellende boodschap: “Waar water is is mijn huis…”

Utama opent met het verbluffend mooie beeld van een oudere man die naar de zon loopt die goudkleurig boven de bergen oprijst. Dit is Virginio, wiens verweerde gezicht zo gebarsten is als de aarde onder zijn voeten. Virginio brengt zijn dagen door met het zwerven over de verschroeide hoogvlakte van het Andesgebergte in Bolivia, terwijl hij zijn kudde pluizige lama’s laat grazen. Hij en zijn vrouw Sisa leven zonder stromend water en zonder stroom. Het is Sisa’s taak om water te halen, terwijl Virginio de lama’s laat grazen. Het probleem is echter dat er geen regen meer in de regio valt en de sneeuw zich niet meer op bergtoppen laat zien. De dorpsbron is inmiddels opgedroogd. ‘De tijd is moe geworden’, zegt een vriend tegen Virginio om de droogte te verklaren. Maar de waarheid is dat klimaatverandering het leven ondraaglijk maakt – niet dat er ooit over de opwarming van de aarde wordt gesproken.

“‘Utama’ verbeeldt haast onbeweeglijk de impact van klimaatverandering op de Andes.” (Het Parool)
“Beeldschoon docudrama ‘Utama’ ontpopt zich tot ontroerend liefdesverhaal.” (Trouw)
“In al zijn eenvoud weet ‘Utama’, met zijn simpele en kalme plot, juist diep te raken. Het kurkdroge, maar oogverblindende landschap van Bolivia wordt bijzonder mooi in beeld gebracht.” (de Volkskrant)