Tout s’est bien passé

Wat als je eigen vader je vraagt om hem uit zijn lijden te verlossen? Aan Emmanuèle en haar zus Pascale om de knoop door te hakken. Dat die vraag überhaupt op hun bord terechtkomt, is de schuld van het conservatieve euthanasiebeleid in Frankrijk. Wanneer de zussen hun vader helpen, riskeren ze een  zware celstraf. Door hun lijdensweg in alle pijnlijke details te tonen, maakt Ozon een niet mis te verstaan statement.

Nadat de 85 jaar oude André een beroerte krijgt, raakt hij voor de helft verlamd en is het leven niet meer wat het was. Als bon-vivant besluit hij de verdere aftakeling niet af te willen wachten en vraagt hij zijn dochters Emmanuèle en Pascale om hem te helpen er een eind aan te maken. Hiermee confronteert hij de twee vrouwen niet alleen met een moreel dilemma, maar zadelt hij ze daarbij op met grote praktische en emotionele uitdagingen.
Dit rijk geschakeerde familieportret vermijdt de valstrikken van de goedkope tv-film. Het beeld van de huilende dochters aan het voeteneind van hun zieltogende vader wordt al snel doorprikt met flashbacks waarin vaderlief een egoïstische kloot(zak) der eersteklasse blijkt te zijn. Dat wordt fijntjes zichtbaar door de kenmerkende zwarte Ozon humor – wanneer iemand de deur van een restaurant dichtslaat, vallen enkele letters van de muur waardoor er plots “kloot” te lezen staat –, hij is ook vooral geïnteresseerd in de complexe relatie tussen de koppige André en zijn dochters; vandaar dus dat grapje…

‘Tout s’est bien passé’ is een omzichtige film over een zelfverkozen dood.’ Trouw
‘Een betoog tegen de Franse euthanasiewet én een ode aan het leven.’ De Volkskrant
‘Tout s’est bien passé’: onsentimenteel euthanasiedrama met typische Ozon-humor.’De Morgen