The Last King of Scotland

Het is 1970 en de jonge Schot Nicholas Garrigan heeft net zijn medicijnenstudie afgerond. De praktijk van zijn vader lijkt ‘m te benauwend, en dus besluit hij om maar zo ver mogelijk weg te reizen. De keuze valt bij toeval op Oeganda.

Daar heeft zich net voor zijn komst een militaire coup voltrokken. Generaal Idi Amin heeft de macht gegrepen. De dokter (een bedacht figuur) en de dictator ontmoeten elkaar. Amin blijkt een zwak te hebben voor Schotten en binnen de kortste keren is Nicholas de lijfarts en vertrouweling van de nieuwe leider, die een echte man van het volk is. In zijn eigen ogen althans; niet zo zeer in die van het volk. Nicholas vindt het allemaal wel cool, en de secundaire arbeidsvoorwaarden (feesten, luxueuze auto’s) doen ‘m vergeten dat hij eigenlijk goed medisch werk had willen doen voor arme mensen. Tijdens het regime-Amin (1970-1979) werden 300.000 Oegandezen omgebracht die in de ogen van de dictator tegenstanders van zijn bewind waren. De gruwelijkheden blijven vooral op de achtergrond, zij het wel voelbaar. Een enkele scène toont waar Amin toe in staat was en mogelijk heeft u de neiging om uw hoofd af te keren. De achterdochtige en meedogenloze trekken van de dictator komen steeds sterker naar voren. Veel te laat begrijpt Nicholas in wat voor wespennest hij is beland, en dan moet hij het land overhaast zien te verlaten.

“De Amerikaanse acteur combineert op subtiele wijze charisma en charme met bloeddorstige waanzin en maakt zo van de dictator een groot kind om bang van te worden. Een Oscarwaardige prestatie, die de hele film naar een hoger plan tilt” (Telegraaf)

“…waar het vergelijkbare Hotel Rwanda bijna ondraaglijk zwaar werd, houdt MacDonald zijn film in balans” (Spits)