Safar e Ghandehar (Kandahar)

“Met Kandahar probeer ik Afghanistan een gezicht te geven. Voor 11 september was het land voor de meeste mensen niet meer dan een bergachtig staatje waar drugsproducerende, fundamentalistische vrouwenhaters wonen.

Maar als je er komt overvalt je de barbaarse realiteit. Families die met duizenden tegelijk als uitgehongerd vee liggen te sterven in de woestijn. Kinderen die leeftijdgenoten van andere ethnische groepen in elkaar slaan. Ontelbare afgerukte benen van boeren die tijdens het ploegen op landmijnen zijn gelopen. Met mijn film wil ik de aandacht trekken voor de Afghaanse mens.” Aldus de Iraanse regisseur Makhmalbaf.

In 1999 vroeg de naar Canada uitgeweken Afghaanse Nifoular Pazira hem haar met zijn filmploeg te vergezellen naar Kandahar, naar een vriendin die had geschreven zelfmoord te willen plegen. Die kon niet meer op tegen het verstikkende bewind van de Taliban. Bij de grens werd de filmploeg echter tegengehouden. Na een Afghaanse verkenningstocht-in-vermomming besloot de regisseur het reisverhaal fictief te verfilmen in het grensgebied Iran-Afghanistan met vluchtelingen (met en zonder benen) uit de kampen. En Nifoular Pazira in de hoofdrol als Nafas (met en zonder burka).

“Los van de actualiteit is Kandahar een kunstwerk van grote esthetische waarde”. (Preview)