Il più bel giorno della mia vita

De openingsbeelden tonen ons een schitterend landhuis, omringd door een weelderige tuin, badend in het zonlicht.

De villa ademt een rijk verleden, maar juist als de kijker zich opmaakt voor een charmante vertelling komt er een eind aan de idylle. Het huis is in verval en moet wellicht verkocht worden. Vanaf dat moment ontrafelt regisseur Comencini op subtiele wijze een vlechtwerk van liefdesrelaties. De spil van deze emotionele draaikolk is Irene, weduwe en moeder van drie volwassen kinderen. Ze is alleen met de hond in het grote huis achtergebleven en doet haar uiterste best om haar familie bijeen te houden.

Zo raakt haar zoon Claudio steeds verder van zijn moeder vervreemd, omdat zij pertinent weigert zijn homoseksuele geaardheid onder ogen te komen. Mede daarom kan Claudio niet in het reine komen met zijn seksualiteit, wat hem onmogelijk maakt een serieuze liefdesrelatie aan te gaan. Zijn beide zusters hebben zo hun eigen problemen. Rita, een melancholische, breekbare schoonheid, tracht tegen beter weten in haar huwelijk met Carlo te redden. Sara kan zich sinds de dood van haar man aan niemand meer binden. Ze klampt zich vast aan haar zoon, die geen stap buiten de deur kan zetten zonder Sara in paniek achter te laten.

“Comencini weet wel raad met liefdesperikelen en familiedrama” (Volkskrant)