Frost/Nixon

Richard Nixon is de enige president in de Amerikaanse geschiedenis geweest die heeft moeten aftreden. Het Watergate-schandaal, begin jaren zeventig van de vorige eeuw, dwong hem tot aftreden na een lang en uitputtend gevecht met de Senaat, de publiekeopinie en de rechterlijke macht. Na zijn aftreden hield Nixon drie jaar lang zijn lippen stijf op elkaar. Maar toen de Engelse journalist David Frost hem verzocht om een interview voor de televisiecamera’s, zag Nixon een gelegenheid om zijn besmeurde imago op te poetsen en ging hij akkoord.

In Frost/Nixon herschept regisseur Ron Howard niet alleen dat beroemde interview, maar ook de onderhandelingen tussen het Nixon-kamp en het Frost-kamp, de deal die uiteindelijk gesloten werd en de geheimen die erin verborgen waren.

“Howard beschikt over topacteurs om zijn verhaal te vertellen. Gelukkig heeft hij besloten om voor deze filmbewerking van het gelijknamige toneelstuk van Peter Morgan dezelfde hoofdrolspelers te casten. Hoofdrolspelers Michael Sheen en Frank Langella kruipen met haast wiskundige precisie in de huid van hun personages. De grootste valkuil voor de filmmakers zou zijn om Nixon als gewetenloze geldwolf neer te zetten. Het doortimmerde scenario omzeilt behendig deze gaten. Met Peter Morgans messcherpe dialogen voert Howard langzaam de spanning op, totdat de bom barst in een van de spannendste scènes uit de recente filmgeschiedenis. Wanneer de journalist uiteindelijk het voormalige staatshoofd op de knieën krijgt, is dit niet een moment van glorie, maar van mededogen. Alleen de meest gevoelloze kijker zal niet een traantje wegpinken voor Nixon. Dat op zichzelf is al een prestatie van formaat.”
“Alles klopt in deze verfilming, nergens springen anachronismen in het vizier. Wees gerust, er zijn vrijheden genomen in deze vertelling maar na afloop heb je als kijker echt het gevoel een belangwekkende gebeurtenis te hebben aanschouwd. En dat is voor een film als Frost/Nixon toch het hoogst haalbare.” (Filmkrant)

“Het perspectief en het morele gelijk liggen bij Frost, maar het hart van de film ligt bij Nixon. Langella excelleert in zijn rol, zonder een studie te maken van alle gebaren en grimassen van de oud-president.” (Volkskrant)