Être et avoir

Documentairemaker Nicholas Philibert volgde een jaar lang de dagelijkse beslommeringen van een plattelandsschooltje in het idyllische Auvergne, gelegen in een Franse landbouwstreek.

‘Être et Avoir’ kende wegens die herkenbaarheid dan ook een groot succes in thuisland Frankrijk, wat erg ongewoon is voor een documentaire. Er kruipen een paar schildpadden over de grond van het klaslokaal. Het schooltje bestaat uit één lokaal en telt dertien leerlingen, die les krijgen van de enige onderwijzer, die tevens schoolhoofd is. Hij heet Georges Lopez, is van middelbare leeftijd en heeft nooit haast. De schildpadden zijn een goede verbeelding van de sfeer op school, waar de tijd stil lijkt te staan. . ‘Être et Avoir’ lijkt een pleidooi om terug te keren naar de tijd van Ot en Sien: buiten is het koud, binnen snort de kachel. Toch is de film meer dan een nostalgische vlucht. ‘Être et Avoir’ laat zien wat nodig is voor goed onderwijs: betrokkenheid en vooral eindeloos geduld. Lopez leert de boerenkinderen niet alleen lezen en rekenen, maar ook goede manieren: met twee woorden spreken, conflicten uitpraten en beloften nakomen. Ook vervult hij de rol van sociaal werker. Van elke leerling kent hij de situatie thuis, zodat hij problemen in een vroeg stadium onderkent.

“…een ontdekking waar het nu eigenlijk om draait in het onderwijs.”   (COS-magazine)