Disobedience

Na de dood van haar vader die rabbijn was, keert Ronit terug naar de besloten orthodox joodse gemeenschap waaruit ze verbannen was. Als ze weer contact krijgt met haar jeugdvriendin Esti zorgt dat voor controverse binnen de gemeenschap. “Disobedience heeft de meest spraakmakende scène van het jaar”.

Ronit is jaren geleden verbannen uit de orthodox joodse gemeenschap in Londen vanwege haar seksuele geaardheid. Ze is een vrij leven in New York gaan leiden zonder nog maar ooit aan haar afkomst te denken. Plots krijgt ze te horen dat haar vader, een belangrijke rabbijn, is overleden. Voor de begrafenis keert ze terug, en wordt ondanks de dood van haar vader niet bepaald warm onthaald. Niks wordt letterlijk uitgesproken, maar het stille oordeel van de gemeenschap is bijna net zo kwetsend. De leden maken zich vooral zorgen om Esti, de jeugdvriendin van Ronit. In plaats van te vluchten net zoals Ronit, is Esti getrouwd met een man uit de gemeenschap en onderdrukt ze haar seksualiteit. De ontmoeting tussen de twee zorgt ervoor dat ze hun passies herleven, en de grenzen van geloof en seksualiteit verkennen. Ondanks dat dat in hun omgeving niet geoorloofd is.
Sebastián Lelio bewijst zich met Disobedience nog maar eens als een van de meest getalenteerde filmmakers ter wereld op dit moment. In zijn films kiest de Chileen steevast de kant van de underdogs en de verdrukten. Zijn personages zijn vechters, mensen die zich niet neerleggen bij de lastige kaarten die ze van het lot hebben gekregen. In Gloria zien we een gescheiden vrouw van middelbare leeftijd die weigert te aanvaarden dat haar gloriedagen intussen wel achter haar liggen. In Una mujer fantástica portretteert Lelio een transgendervrouw die vol zelfvertrouwen door het leven gaat, maar gehinderd wordt door een wereld die niet klaar is voor haar.

“Geen film die alleen wil confronteren of bevrijden”. (NRC)
“Rachel Weisz and Rachel McAdams zijn indrukwekkend in sterk liefdesverhaal” (Guardian).