Divine Comedy

In plaats van een zwaar en somber drama kiest Asgari bewust voor een dynamische, grappige en bijna slapstickachtige aanpak. Lachen om de macht fungeert hier als ultieme daad van verzet.

Bahram heeft zijn hele carrière films gemaakt in het Turks-Azeri, maar geen daarvan is ooit in Iran vertoond. Met zijn scherpgebekte, Vespa-rijdende producer Sadaf aan zijn zijde, begint hij een ondergrondse missie om zijn nieuwste film voor een Iraans publiek te vertonen. Ondertussen proberen ze uit handen te blijven van overheidscensoren, absurde bureaucratie en Bahrams eigen twijfels.

Regisseur Ali Asgari ontleedt het repressieve Iraanse regime met een lichtvoetige komedie. (de Volkskrant)
‘Divine Comedy’ is een bijtende aanklacht tegen de Iraanse filmindustrie, zelfs de luchtige toon blijkt een soort middelvinger. (Het Parool)
In de even venijnige als cinefiele Iraanse satire Divine Comedy steekt Ali Asgari vrolijk de draak met de bureaucratische repressie van zijn thuisland én met de goegemeente die dat allemaal wel best vindt. (Filmkrant)