L’engloutie

L’Engloutie is het hypnotiserende speelfilmdebuut van Louise Hémon, wordt geprezen als een magisch-realistisch en sensueel folkdrama. Het verhaal volgt een idealistische onderwijzeres in 1899 die in de Franse Alpen stuit op achterdocht en bijgeloof. Critici omschrijven het als een sfeervolle, soms absurde ‘Alpen-western’ met een dromerige, bevreemdende toon.

Tijdens een gure winternacht in 1899 arriveert Aimée in een afgelegen bergdorp in de besneeuwde Franse Alpen. Ze is een jonge, vooruitstrevende juf, maar in deze door sneeuw en traditie geïsoleerde gemeenschap blijken geloof en legendes minstens even sterk als letters en cijfers. Ze laat zich door deze ontvangst niet afschrikken en gewapend met haar kennis wil ze het analfabetisme en het hardnekkige bijgeloof in het dorp doorbreken. Met elke sneeuwval groeit Aimées betrokkenheid en tegelijkertijd groeit in haar een intense, sensuele onrust. Wanneer een lawine een jonge dorpsbewoner meesleurt, kantelt de werkelijkheid en raakt het fragiele evenwicht verstoord. Wat volgt is een poëtisch, bevreemdend en soms beklemmend winters folk drama, waarin verlangen, angst en bijgeloof samensmelten met de overweldigende kracht van de natuur.

L’Engloutie’ is een toverachtig drama in de Franse Alpen. (Trouw)
Soms denk je dat ‘L’engloutie’ een verstilde thriller is, dan weer een sprookje of spookverhaal. (De Volkskrant)
Filmmaker Louise Hémon debuteert met magisch-realistische ‘L’engloutie’: ‘De soort sprookjes van mijn opa speelden altijd in een dorpje hoog in de bergen. (Het Parool)