Sweet and Lowdown

De hoofdrol wordt gespeeld door Sean Penn, een razend knappe vertolking. De acteur ragt, scheldt en loopt als een genadeloze patser maar barst in huilen uit zodra een plaat van Django Reinhardt klinkt.

Prachtig zijn de momenten waarop Ray de gitaar ter hand neemt. Bij de eerste akkoorden zien we Ray veranderen in een bevlogen muzikant. Veel aandacht wordt ook besteed aan zijn liefdesleven . Zijn goedgemutste vriendinnetje Hattie, dat niet kan praten en droog-komisch gespeeld wordt door Samantha Morton, behandelt hij knap honds. Het loopt dan ook niet goed met hem af!
De charme van de film zit in het gemak waarmee Allen de filmhuisbezoeker in een andere tijd en op een andere plaats doet belanden; in de jaren dertig , in rokerige muziekhallen en krakkemikkige nachtclubs. Het sublieme ‘Sweet and Lowdown’ is niet alleen een hommage aan de jazz van de jaren dertig maar toont ook het emotionele failliet van een ijdele gitarist.

“Het sublieme ‘Sweet and Lowdown’ is een hommage aan de jazz van de jaren dertig” (Volkskrant)