Dolls
Miho Kanno
Hidetoshi Nishijima
Tatsuya Mihashi
Chieko Matsubara
‘Dolls’ opent en eindigt met opnamen van een bunraku-opvoering door het Nationale Toneel van Tokio.
Bunraku is een uit de zeventiende eeuw stammend Japans poppenspel waarin het thema van de verdoemde liefde een belangrijke rol speelt. Zangers en muzikanten, poppenspelers en zwart geklede toneelknechten moeten ervoor zorgen dat twee Bunraku-poppen een grootse passie uitbeelden. Deze poppen zijn het eerste van de vier liefdesparen in ‘Dolls’. De overige drie verhalen worden onderkoeld en sober in traag tempo uitgesponnen.
Kitano’s vaste cameraman Yanagishima heeft zichzelf in ‘Dolls’ overtroffen met adembenemende composities. Vooral het beeld van de twee geliefden die zwijgend Japan doorkruisen is onvergetelijk. Kitano presenteert liefde hier als een emotie waarover niet gepraat wordt. De beelden maken elk woord eigenlijk overbodig.
“Wie rusteloos van geest is , komt bij Kitano niet tot rust, maar wacht ongeduldig op de eindcredits” (Telegraaf)