Gegen die Wand

Dat het de laatste jaren beter gaat met de Duitse cinema hebben we kunnen merken aan films als Lola Rennt en Good bye, Lenin!. Die konden ons echter niet voorbereiden op de impact van Gegen die Wand. Wat een film!

Regisseur Fatih Akin snijdt hier het probleem aan van de cultuurbotsing die tweede-generatie Turken in Duitsland ondervinden. Maar hij doet dat met een liefdesverhaal dat zo rauw en vitaal is, dat het de film ver boven een socio-drama uittilt.

“Een intensieve liefdestragedie over twee verloren zielen”, zo bestempelt de Turks-Duitse regisseur zelf graag zijn film. Daarmee lijkt niets teveel gezegd. Want Gegen die Wand gaat over een man van veertig en een vrouw van twintig die elkaar ontmoeten nadat ze allebei een mislukte zelfmoordpoging hebben ge­daan. De twee, Cahit (Birol Unel) en Sibel (Sibel Kekilli), zijn kinderen van Turkse immigranten. Ze sluiten een schijnhuwelijk zodat Sibel kan ontsnappen aan het juk van haar conservatieve ouders, die vinden dat hun dochter alleen met een échte Turk mag trouwen. Cahit en Sibel delen vervolgens een woning maar niet elkaars leven – totdat er liefde tussen hen opbloeit. Maar gezien hun voorge­schiedenis wel een liefde waar een tijdbom onder tikt.

“De energie, de urgentie, de woede en de liefde die uit dit hedendaagse melo­drama spreken zijn sinds de dood van Rainer Werner Fassbinder niet meer zo krachtig aanwezig geweest in de Duitse cinema” (Trouw)