Io non ho paura

Zomer op het platteland van het arme Italiaanse zuiden. De zon brandt onbarm­hartig. Kinderen rennen door de uitgestrekte, zacht ruisende graanvelden naar een vervallen woning. Op de soundtrack klinkt nerveus vioolgepingel.

Als ze rond het krot aan het spelen zijn, valt het oog van de 9-jarige Michele, een jongetje met zwarte krullen, op een golfplaat die een gat in de grond afdekt. Een kuil ge­vuld met goud en edelstenen, dagdroomt het jongetje. Als hij buiten het zicht van de anderen de plaat optilt, ziet hij een mensenvoet.

Zo begint Io non ho paura (‘Ik ben niet bang’), de elfde film van de Italiaan Gabriele Salvatores, die in 1991 de Oscar voor beste niet-Engelstalige film won voor Mediterraneo (zijn enige film die tot nu toe in de Nederlandse bioscopen te zien was).

De setting is bekend van de Pirandello-verfilmingen van de gebroeders Taviani. De toon van Salvatores’ film, naar de gelijknamige roman van Niccolò Ammaniti, is radicaal anders. Het magisch-realistische Io non ho paura, gefilmd vanuit het perspectief van de jonge Michele, schakelt voortdurend tussen een warme co­ming of age-film en zinderende horror heen en weer. De voet blijkt van een spookachtig jongetje, dat met een ketting aan de bodem van het gat is vastgeke­tend. Of niet. Salvatores laat lang in het midden wat werkelijkheid is (de televi­sie meldt dat in Milaan een jongen van steenrijke ouders is ontvoerd), en wat zich in het hoofd van Michele afspeelt (hij vreest dat zijn vader de jongen in het gat heeft begraven).

“Intense en emotionele film…een indrukwekkend drama” (Filmfocus)
“Een mooi volwassenwordingsverhaal” (Trouw)